اشعار و داستان های کوتاه برگریزخزان

ویران شده ایم جدا مانده از آغوش تو زندگی، به ویرانی نشسته است نوازش دست های مهربانی ات را می خواهد. بی تو نه عشق را که تنها واژه ی عشق را در خواب گریزی های شبانه ام تا صبح معنا می کنم و با خیال حضور تو هر شب تا سپیده، دلم نام تو را مکرّر می کند: خدایا، خدایا! من و جهان ام ویران شده ایم ...

کجاییم؟ در جهانی گرفتار آمده در جهنم ویرانی جهان ِ "انسان" های در غُل و زنجیر اسیر در چنگال جهل و جنون یا آواره گان در غربت بی کسی و باغچه های بی گل و گلبرگ ِ خشکسالی در دشت شقایق های سوخته جهانی که گویی مخلوقات اش، همه به "خداوند" پاسخ داده اند "نه"! برگریزخزان ...